Od Redakcji
KAZIMIERZ PEK MIC    5


Artykuły
PIOTR ŚLĘCZKA SDS, On wydał się za nas    7
KS. MARIUSZ SZRAM, Ciało powołane do zmartwychwstania – ujęcie wczesnochrześcijańskie 17
RYSZARD SZMYDKI OMI, Dwoje jednym ciałem    27
KS. IRENEUSZ MROCZKOWSKI, Teologia ciała według Jana Pawła II    36
MICHAŁ ZIOŁO OCSO, Igraszki z Behemotem    45
WOJCIECH GIERTYCH OP, Etyka ekonomii    57
ZDZISŁAW JÓZEF KIJAS OFMConv, Świadek Chrystusa z RPA    65

Nasza rozmowa
Szlifowanie spontaniczności. Rozmowa z MIECZYSŁAWEM KOŻUCHEM SJ    73

Budować most z wiarą. Rozmowa z KS. ABP. ZBIGNIEWEM STANKIEWICZEM    83

Nasza modlitwa
KS. JÓZEF NAUMOWICZ, Niespokojne jest... ciało nasze    91
S. EDITH, Milczenie Słowa    99
KRZYSZTOF WONS SDS, Pasterz o ludzkim obliczu    103
BR. THÉOPHANE, Z ciemności do światła    109

Nad nauczaniem Kościoła
KS. KARD. MARC OUELLET, Nigdy więcej!    113
KS. ROBERT TYRAŁA, Koncerty w kościołach po Vaticanum II    116

Z życia Kościoła
DARIUSZ KOWALCZYK SJ, Pedofilia w strukturach kościelnych    125
ANNA FASZCZOWA, Ewangelia w Rychwałdzie    133
AGNIESZKA PACZKOWSKA, Wolontariat więźniów w hospicjum – gdańskie doświadczenia    140

Pytania i odpowiedzi
KS. MIROSŁAW CHOLEWA, Perła wiary także dla innych    147

Świadectwa
Uczę się swojego ciała    151
Doświadczenie kruchości    155
Życie w jednym ciele    158
Czułem się bezpański i wykluczony    161
Spotkanie z ikoną    164
Piękno za mgłą    167
Zwierzenia zakulisowe    169

Lektury    173
Kultura    188
Ogłoszenia    193
To Our Readers    194
Contents    196

Bieżący numer kwartalnika otrzymał tytuł "Moje ciało". Temat zrodził się na bazie szukania odpowiedzi na pytanie o sens naszego życia w ciele. Istnieją społeczne struktury służące zachowaniu zdrowia oraz młodości i piękna ciała, ale nie brakuje też takich, które likwidują je w chwili poczęcia lub nie pozwalają na jego naturalną śmierć, a nawet nie chcą się nim zajmować, gdy staje się bezużyteczne. Okoliczności te sprzyjają chrześcijanom w tym znaczeniu, że przynaglają ich do dawania czytelnej odpowiedzi na sens ciała.

Powszechnie znane jest wyrażenie, które pojawia się w pierwszych zda­niach Wyznań św. Augustyna: "Niespokojne jest serce nasze" (inquie­tum est cor nostrum). Mówi ono o niepokoju serca podzielonego między miłością do świata a miłością do Boga.

W Liście do Kolosan św. Paweł pisze o Bogu, który pojednał nas ze sobą "w doczesnym ciele Chrystusa przez śmierć" (por. Kol 1,22). Określeniu "doczesne ciało" w języku greckim odpowiadają dwa różne rzeczowniki: soma i sarks, tak, że tłumacząc dosłownie to miejsce, przeczytamy o pojednaniu, które dokonało się "w ciele ciała [Chrystusa]".

Najwyższy i najniższy. Transcendentny i nieskończenie bliski. Wszechmocny i cierpiący Sługa. Czyż Bóg nie jest - jak stwierdził Mikołaj z Kuzy - zbieżnością przeciwieństw? Czyż zupełnie Inny, wieczny i trzykroć świę­ty, nie objawia się w rysach kogoś, kto zdaje się być Jego przeciwień­stwem - w rysach ludzkiego oblicza, słabego i śmiertelnego?

Wiara w zmartwychwstanie umarłych stanowiła od początku istnienia Kościoła podstawowy element chrześcijańskiego Credo, czego szczególnym przykładem są listy św. Pawła oraz literatura epoki patrystycznej, zwłaszcza licznie pojawiające się od połowy II wieku traktaty poświęcone kwestii ciała zmartwychwstałego.

Piotr z pewnością przechowywał w pamięci serca wiele rozmów z Jezusem. Były one czymś więcej niż wspomnieniami. Były jak światło, dzię­ki któremu widział drogę. Wśród "świętych pamiątek” przechowywał roz­mowę z Cezarei Filipowej.

"Dziś toczy się bój o duszę tego świata" - zauważył w książce Przekro­czyć próg nadziei bł. Jan Paweł II. Polem batalii jest ludzka osoba i cielesność. Czy człowiek naprawdę jest duchem ucieleśnionym? Czy dwoje mogą być jednym ciałem? Sprawa dotyczy pojmowania ludzkiej płciowości i miłości, małżeństwa i rodziny.

Światło i ciemność są dwiema rzeczywistościami fizycznymi, do których zwykle się odwołujemy, by symbolicznie wyrazić dobro i zło. W świecie, w którym żyjemy, gdzie wzrasta liczba pojawiających się kon­fliktów, a wraz z nimi prób pojednania, wydaje się, że dobro i zło ze so­bą współistnieją i jakby się równoważą.

Teologią ciała nazwał Jan Paweł II swoje rozważania, poświęcone etycznemu sensowi sakramentu małżeństwa. Papież wygłaszał je podczas audiencji środowych w latach 1979-1984, stąd znane są jako katechezy środowe.

Drodzy bracia biskupi i prezbiterzy! Drodzy bracia i siostry w Chrys­tusie!
W kontekście refleksji, jaką podejmujemy na sympozjum "Ku uzdrowieniu i odnowie", pamiętamy, że jesteśmy tutaj tego wieczoru nie tylko jako ludzie wierzący, ale także jako pokutnicy.

Zapytałem N. N., co chciał osiągnąć. Skrzywił się lekko i skulił w sobie, co w ustalającej się z wolna stylistyce naszych rozmów oznaczało niechęć, zażenowanie i bezbronność, a także życzenie, aby fascynacje apologią terroru stalinowskiego napisaną przez Maurice’a Merleau-Ponty’ego i wydrukowaną w Les Temps Modernes przenieść do czasu przeszłego dokonanego.

Na wyjątkowe miejsce muzyki w Kościele wskazał Sobór Watykański II. Stwierdził on, że muzyka jest "integralną częścią uroczystej liturgii" (KL, 112). Jest to nowe spojrzenie na muzykę kościelną, która stanowiąc część liturgii, tym samym służy istotnemu jej celowi.

Stwierdzając, iż aktualny kryzys ekonomiczny ma podłoże w kryzysie etycznym, Benedykt XVI nie powiedział nic nowego. Ekonomia jest działem etyki, a więc zachwiania etyczne muszą rzutować na tak angażu­ją­cą człowieka i społeczeństwa dziedzinę życia, jaką jest bogacenie się.

Skuteczna walka z pedofilią nie polega na spontanicznych działaniach, ale na stałym, profesjonalnym i konsekwentnym wysiłku. Dlatego też czterodniowe sympozjum na temat pedofilii "Ku uzdrowieniu i odnowie", jakie odbyło się w początkach lutego na Papieskim Uniwersytecie Grego­riańskim w Rzymie, zostało pomyślane nie tyle jako jednorazowa dyskusja ekspertów, ile raczej jako warsztaty dla delegatów różnych środowisk kościelnych.

W różny sposób człowiek może korzystać z własnego ciała. Może je szanować lub lekceważyć, posługiwać się nim, jak każdym innym narzędziem, albo przeciwnie, wykorzystywać inne przedmioty do zaspokajania swoich cielesnych pragnień.

Wzgórza, zieleń, przestrzeń, malownicze Jezioro Żywieckie witają tych, którzy udają się do Rychwałdu. Tu znajduje się prowadzone przez franciszkanów konwentualnych prowincji krakowskiej maryjne sanktuarium. Wielu ludzi kojarzy tę wieś także z działalnością o. Grzegorza Sroki, znanego zielarza.

Z MIECZYSŁAWEM KOŻUCHEM SJ, kierownikiem duchowym i rekolekcjonistą, rozmawia ks. Wojciech Węckowski

W dawnej formacji kapłańskiej myśl o ciele pojawiała się przede wszystkim w aspekcie ascetycznym. A jak dziś patrzymy na ascezę ciała? Którą możemy określić jako zdrową, a którą jako chorą?

Skazany, który zostaje wolontariuszem w hospicjum, ma możliwość przebywania poza więzieniem, poza celą. Zaczyna przebywać wśród ludzi, którzy realizują wspólne założenia, idee, pomysły. Staje się częścią zespo­łu, w sposób naturalny bierze odpowiedzialność za powierzone mu obowiązki.

Z KS. ABP. ZBIGNIEWEM STANKIEWICZEM, metropolitą Rygi, rozmawia Agnieszka Strzępka

Kościół na Łotwie przetrwał mimo komunizmu i nazizmu. Jakie wydał w tym czasie owoce?

Niedawno pewnemu księdzu, mojemu koledze, postawiono publicznie zarzut wprowadzania "podziałów", "niepotrzebnych animozji" i powodo­wania "krzywdy" dzieci, które we Mszy świętej uczestniczą nieregularnie lub wcale, a o których ich koledzy i koleżanki pamiętali w czasie uroczystości pierwszej Komunii świętej w modlitwie powszechnej.

Copyright: Wydawnictwo BERNARDINUM Sp. z o.o.