Instytucja stwierdzenia nieważności małżeństwa ma swoją bogatą historię. Tu warto zwrócić uwagę tylko na najważniejsze jej punkty, które pozwolą lepiej zrozumieć list papieski motu proprio Mitis Iudex Dominus Iesus papieża Franciszka. Początkowo proces o stwierdzenie nieważności małżeństwa miał charakter procesu rzymskiego z uwzględnieniem prawodawstwa kościelnego (sobory i synody), jednak z czasem nadmiar przepisów i brak ich uporządkowania doprowadził do spowolnienia rozstrzygnięć. Wówczas papież Klemens V konstytucją Saepe contingit z 1306 roku skrócił procedurę procesu o stwierdzenie nieważności małżeństwa. Kolejnej dokonał Sobór Trydencki (1545-1563), a następnie papież Benedykt XIV konstytucją apostolską Dei miseratione, z 3 listopada 1741 roku, ustanowił urząd obrońcy węzła małżeńskiego, który z urzędu powinien wnosić apelację do drugiej instancji od wyroku stwierdzającego nieważność małżeństwa w pierwszej instancji. Benedykt XIV wprowadził także zakaz zawierania małżeństwa przez strony przed wydaniem drugiego wyroku stwierdzającego nieważność małżeństwa. Oznaczało to wprowadzenie zasady dwuinstancyjności w orzeczeniach stwierdzenia nieważności małżeństwa. (...)

 

 

 

Pastores poleca