(…) KONRAD: W rozmowie z naszym proboszczem, ks. Grzegorzem, powiedziałem mu, jaki jest mój stosunek do wiary, że jestem agnostykiem i w zasadzie przychodzę do kościoła w niedzielę, bo taką mam umowę z żoną. I że wspólnota to raczej nie jest dobre miejsce dla mnie. W dyskusji doszliśmy do tego, że skoro jestem agnostykiem, to zapewne prawda jest dla mnie ważna, a wspólnota, która się formuje, to dobre miejsce, by tej prawdy poszukać. Uznałem to za uczciwe podejście do sprawy, aczkolwiek zastrzegłem, że widzę się bardziej w roli obserwatora niż aktywnego uczestnika. Zgodziliśmy się co do tego i dołączyliśmy z żoną do nowej grupy Domowego Kościoła.

Przez wiele miesięcy nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Byłem obserwatorem, uczestniczyłem w częściach spotkania takich, jak dzielenie się życiem, ale na przykład w modlitwie nie. Czasami byłem bardziej zaciekawiony, czasem zniechęcony. Tym, co zachęcało mnie do dalszego uczestnictwa, było przyjęcie mnie przez wspólnotę takim, jakim jestem. Po latach widzę, jak ważne okazało się doświadczenie Kościoła, który mnie włączał, mimo że sam uważałem, że do niego nie pasuję; włączał mnie w tym stanie umysłu i serca, w którym wówczas byłem.

EWA: Podczas jednego ze spotkań kręgu małżeństwo, które wróciło właśnie z letnich rekolekcji, opowiadało o swoim doświadczeniu dotknięcia Jezusa. Wzbudziło to w Konradzie ciekawość i chęć przeżycia takiego właśnie szczególnego spotkania. Na jednej z randek opowiedział mi o tym i o obawie, że nie wytrzymałby na rekolekcjach, gdzie byłby „zmuszany” do robienia czegoś, czego by nie chciał i co uważałby za bezcelowe. Jako potencjalne rozwiązanie zaproponowałam mu rozważenie udziału w pięciodniowych rekolekcjach ignacjańskich w ciszy i bez zmuszania do czegokolwiek, w spotkaniu z Panem, będącym wyzwaniem, bo bez telefonu i komputera.

KONRAD: Po tej rozmowie trochę chciałem się wykazać. Stwierdziłem, że bez problemu jestem w stanie (…)