Drodzy Czytelnicy!
Czy skandale wstrząsające Kościołem, przewrotność i zdrada ze strony ludzi, z którymi idziemy przez życie, lub duszpasterskie porażki mają moc zawrócić nas z drogi powołania? Czy obecność Boga nie okaże się silniejsza? W najnowszym numerze „Pastores” próbujemy przyjrzeć się Jego wierności i odpowiedziom, jakie na nią dajemy.
1. Wierność Boga. Choć z Jego strony przejawia się ona w dochowywaniu danego słowa, w miłosierdziu, przebaczeniu i cierpliwej obecności, to jednak w sytuacji przygniecenia cierpieniem rodzą się w człowieku zasadne pytania... Niekiedy jedyną odpowiedzią jest wskazanie na Jezusa, który w szczytowym momencie męki „nie myśli o sobie” (ks. M. Warowny). On nie pozostawia nas nigdy na pastwę grzechu, o czym wielokrotnie przypominał ks. Karol Wojtyła, potem biskup, kardynał, a wreszcie Jan Paweł II (D. Żukowska-Gardzińska). Prosi, by przyjąć Jego miłość, w nią uwierzyć i w niej trwać (R. Słupek SDS). Niekiedy wprowadza w doświadczenie nagłych, zdumiewających nawróceń (rozmowa z prof. W. Roszkowskim).
2. Drogi ludzkiej wierności. Spory i niejasności w Kościele są wezwaniem dla pasterzy, by czuwali nad zachowaniem wiary w Chrystusa i komunii Kościoła (rozmowa z abp. A. J. Galbasem SAC). Na ogół czeka ich droga naznaczona pokusami i pułapkami (ks. J. Maciąg), niekiedy zastawianymi przez ludzi Kościoła. Przez takie skrajnie trudne doświadczenia, istny tygiel cierpień i zmagań o wytrwałość i posłuszeństwo, przeszli ks. Antonio Rosmini, późniejszy błogosławiony, a także ks. Dolindo Ruotolo, kard. George Pell i inni (ks. R. Skrzypczak). Poddawali się pokornie decyzjom Kościoła, mimo iż nie pojmowali ich sensu. Bywało przecież tak, że decydenci „nie zawsze natychmiast rozumieli wszystkie aspekty lub całą złożoność pewnych zagadnień” (Z. J. Kijas OFMConv). Bolesne sytuacje rodziły proroków, których w każdym czasie należy weryfikować (ks. M. Cholewa). Czasem ludzie od początku gotowi są iść „małą drogą” (A. Kuryś). Mylą się jednak ci, którzy sądzą, że zarówno w małżeństwie, jak i po przyjęciu sakramentu święceń, po dokonaniu definitywnego wyboru, „nie będzie już miejsca na żadne wątpliwości” (M. Machinek MSF), albo że na drogę czystości w celibacie wystarczy tylko raz się zdecydować (A. Derdziuk OFMCap). Niekiedy na drodze wierności Bogu trzyma ludzi jedynie obietnica nagrody za progiem śmierci (ks. A. Kubiś).
3. Wierność sobie. Życie w zgodzie z własnym ja, bycie sobą niekoniecznie oznacza odważne życie w prawdzie. Owa autentyczność, tak dziś mocno promowana, może łatwo ześlizgnąć się w egoizm i faktyczny brak odpowiedzialności w rodzaju „mam prawo do wszystkiego”. Tymczasem chodzi o to, kim człowiek naprawdę jest, jakim go chce Bóg, a nie o to, jak on sam próbuje kreować własną tożsamość (M. R. Hinc OFMCap) czy nawet „całymi latami skrywać swoją nielojalność i przewrotność” (ks. M. Dziewiecki).
Zamieszczone w numerze świadectwa walki z grzechem, bolesnego konfrontowania się z prawdą o sobie, a potem codziennych zmagań o bardziej świadome i wierne życie powołaniem przekonują, że Bóg zawsze spieszy nam z pomocą. Nie odwołuje swych obietnic, choć często wprowadza na wymagającą drogę krzyża. Pozostaje wierny.1KS. MIROSŁAW CHOLEWA
redaktor naczelny
1 W całym numerze stosujemy następujące skróty: KDK – Sobór Watykański II, Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes; KKK – Katechizm Kościoła Katolickiego; PSP – Pisma Starochrześcijańskich Pisarzy; RH – Jan Paweł II, encyklika Redemptor hominis.
