Naśladowanie Chrystusa w Jego czystości, posłuszeństwie i ubó­stwie wymaga radykalnych decyzji motywowanych wiarą. Nie cho­dzi tylko o jedną decyzję podjętą na początku drogi powołania. Potrzebne jest jej nieustanne odnawianie, by móc zachować wier­ność w całym życiu i we wszystkich jego wymiarach. Oznacza to zatem proces wzrastania w zakresie dojrzałości ludzkiej i chrześci­jańskiej. Ksiądz lub osoba konsekrowana, podejmując zaproszenie Chrystusa do wstępowania w Jego ślady, musi zdawać sobie sprawę z realizmu podjętego zobowiązania oraz znajdować środki pomoc­ne w jego wypełnianiu.

Odpowiedź na dar

Zobowiązanie do celibatu nie jest tylko wymogiem dyscyplinar­nym, ale ma również głębokie uzasadnienie teologiczne. Ukazał je papież Paweł VI w encyklice Sacerdotalis caelibatus, gdzie podkreślił ewangeliczną doniosłość bezżenności dla królestwa niebieskiego. Jan Paweł II w Liście do kapłanów na Wielki Czwartek 1979 roku, odwołując się do nauczania swego poprzednika oraz dokumentów soborowych, stwierdził: „Czyż Pan Jezus, kiedy przedstawił swoim uczniom sprawę «bezżenności dla królestwa niebieskiego», nie do­dał owych znamiennych słów: «kto może pojąć, niech pojmuje»?

Kościół łaciński chciał i nadal chce, ażeby owa bezżenność dla kró­lestwa niebieskiego była udziałem tych wszystkich, którzy przyj­mują Sakrament Kapłaństwa, nawiązując w tym do wzoru samego Chrystusa Pana, do nauczania Apostołów i całej sobie właściwej tradycji”. Zgodnie z nauczaniem Papieża „doniosłość sprawy jest tak wielka, jej związek z wymową samej Ewangelii tak ścisły, że nie możemy tutaj myśleć innymi kategoriami, niż tymi, którymi myślał Sobór i Synod Biskupów – tymi, w których wypowiedział się wielki Papież Paweł VI”.

Nie deprecjonując wartości małżeństwa i życia rodzinnego, Ko­ściół katolicki w obrządku łacińskim, szanując odrębny dar każdej osoby, wzywa księży do bezżenności dla królestwa Bożego. Mo­tywacją jest wielkoduszna odpowiedź na zaproszenie i wybranie przez Chrystusa do oblubieńczej miłości dokonujące się w każdym powołaniu kapłańskim. Aby wspólnota Kościoła mogła w pełni być tym, do czego została wezwana, trzeba osób, które przyjmą dar bezżenności mający „nie tylko wymowę znaku eschatologicznego, ale również doniosłe znaczenie społeczne w życiu i posługiwaniu Ludowi Bożemu”. Przez swój celibat ksiądz staje się w specyficzny sposób człowiekiem dla innych, naśladując proegzystencję Chry­stusa. Duchowny, rezygnując z rodzicielstwa cielesnego, będącego powołaniem chrześcijańskich małżonków, jest wezwany do innego rodzaju ojcostwa, które realizuje się przez posługę wobec ducho­wego życia swoich wiernych.

Pełniąc swoje powołanie duszpasterskie, duchowny odkrywa... (...)

Więcej przeczytasz w najnowszym numerze kwartalnika PASTORES 110 (1) 2026.

ANDRZEJ DERDZIUK OFMCap (ur. 1962), teolog, profesor w Katedrze Bio­etyki Teologicznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. Opu­blikował m.in. książki: W odpowiedzi na dar powołania i Posłannictwo teologii moralnej.