Główne wyzwanie dzisiejszych czasów to nie tyle niezmienna treść kerygmatu o Misterium Chrystusa, ile sposób jego głoszenia i sakramentalnego uobecniania, aby człowiek umiał znajdywać odpowiedź na swoje aktualnie doświadczane egzystencjalne problemy. Dlatego mówiąc o celebracji Misterium Paschalnego Chrystusa, trzeba najpierw odwołać się do istoty liturgii wymagającej od wszystkich eklezjalnego posłuszeństwa Chrystusowi, aby następnie przywołać fundamentalne zasady odnowy świętowania dziś Paschy w Kościele.
Ks. Franciszek Blachnicki, w ćwierć wieku po liturgicznych reformach Piusa XII i Soboru Watykańskiego II, zauważał, że cała odnowa Kościoła koncentruje się na jednym zagadnieniu: „żeby Misterium Paschalne Chrystusa było coraz bardziej świadomie przeżywane i żeby owocowało w życiu wiernych, w życiu całego Kościoła. W ten sposób posoborowe dokumenty odnowy liturgii określają sens i cel całej odnowy. Nie chodzi o odnowę obrzędów, rytów, ale o to, żeby Misterium Paschalne wyrażało się w życiu wiernych, w życiu wspólnot chrześcijańskich, żeby ono naprawdę kształtowało to życie, żeby całe życie Kościoła było stopniowo włączane w rytm Tajemnicy Paschalnej Chrystusa”1. (…)

 

1 (Oprac.) F. Blachnicki, W. Danielski, S. Hartlieb, Triduum Paschalne. Podręcznik dla duszpasterzy i dla służby liturgicznej, wyd. 3 popr.


Więcej przeczytasz w najnowszym numerze kwartalnika PASTORES 94 (1) Zima 2022.





Pastores poleca